Hey, ik ben Demi.
Als kind voelde ik alles, geluiden, prikkels, de emoties van de mensen om me heen, maar mijn eigen emoties kon ik niet voelen, ik wist niet hoe ik daar nog bij moest komen. Dus deed ik het enige wat ik wel kon: ik werkte hard, plande mezelf helemaal vol en zorgde dat ik nooit stilstond. Want stilstaan, dat was voelen, en voelen, dat kon ik niet.
Wat ik toen nog niet wist: ik droeg ook dingen van mijn familie mee. Dingen die ik zelf nooit had meegemaakt, en die ik toch al die tijd met me meesleepte, zonder dat ik dat doorhad, tot het op een gegeven moment niet meer ging.
Herken je dit? Dan wil ik dat je dit nu meteen weet: er is niks mis met jou. Je hebt geen label nodig om te snappen wat er speelt. Het gaat bijna altijd om dingen die je nooit hebt mogen voelen, en die nu om aandacht vragen.
Door veel heen gegaan,
en dat heeft me gemaakt wie ik ben.
Al vanaf mijn elfde, twaalfde begon het, vaste routes, lijntjes op straat die ik niet mocht aanraken, rituelen die steeds strenger werden. Voor mij was het de enige manier om mijn gevoelige kant onder controle te houden, en zolang ik me daaraan hield, voelde het alsof ik het leven in de hand had.
Toen mijn dwangen wat minder werden, kreeg ik een eetstoornis, of nou ja, die was er denk ik altijd al, alleen werd het toen wel steeds erger. Iets wat ik niet helemaal bewust heb beleefd, ik functioneerde namelijk gewoon door, op school, met vrienden, in het dagelijks leven, niemand wist dat dit speelde, behalve mijn moeder. Achteraf gezien kwam dit voor een groot deel vanuit mijn familiesysteem, en uit het 'denken' dat ik controle had over het leven.
Ik plande mezelf helemaal vol, werk, vrienden, niets sloeg ik over, tot mijn lijf het simpelweg niet meer trok en ik thuis kwam te zitten. Toen kwam alles wat ik al die jaren had verstopt naar boven, en kort daarna de depressie erbij. Ik kon geen uitweg meer vinden, waardoor er periodes waren waarin de behoefte om te leven er niet meer was.
Praten hielp wel, maar nooit heel lang, en medicatie wilde ik niet. Dus bleef er voor mij maar één weg over: leren voelen. Via verschillende methodes gaf ik mijn weggestopte emoties de ruimte om er gewoon te zijn, zowel vanuit mijn eigen leven als vanuit mijn familiesysteem. Niet erover praten, maar het voelen.
'Het stuk dat ik vroeger het hardst wegstopte
is uiteindelijk mijn grootste kracht geworden.'
Ik kijk niet naar je symptoom,
maar naar wat er onder ligt.
Ik kijk niet naar je klacht. Ik kijk naar wat erachter zit, en dat kan van alles zijn: iets uit je familiesysteem, iets uit je zwangerschap of je opvoeding, of iets dat je nooit hebt verwerkt en al die tijd hebt onderdrukt.
En ja, mensen denken soms dat dat zweverig is, maar dat is het niet: het is juist heel nuchter, met beide benen op de grond, alleen kijk je anders naar je lijf. Geloof je er niet in? Prima, ieder zijn pad. Sta je er wel voor open, dan zoeken we samen naar wat er onder je klacht ligt, zonder grote beloftes of vage dingen.
Nuchter, direct en
zacht maar recht naar de kern.
Ik weet hoe het voelt, want ik heb het zelf meegemaakt, en dat maakt mijn werk anders dan praten met iemand die het alleen uit een boek kent.
Ik heb gevoelssprieten voor overlevingen en pijnpunten, ik voel en weet vaak al snel waar het bij jou om gaat, zonder dat we daar eindeloos over moeten praten.
De podcast
Mocht je mijn verhaal
liever willen luisteren?
In de eerste aflevering van Help, ik moet voelen neem ik je vooral mee in wie Demi is, wat het verhaal achter mij is, en waarom ik nu doe wat ik doe.
Wat ik pas later doorzag is hoeveel energie het onbewust kost om je emoties niet te voelen, en continu onbewust in gevecht te zijn met je gevoel en je overlevingen om niet te voelen. Maar ook hoeveel ruimte aan energie er ontstaat als je dat niet meer hoeft te doen. Ik wil dat anderen niet hetzelfde lange pad hoeven bewandelen als ik. Ik weet hoe het is om vast te zitten. En ik weet hoe het voelt om daar weer uit te komen.
Je leest dit niet zomaar.
Misschien is dit jouw moment.
Je hoeft niet eerst alles te snappen voordat je mag beginnen met voelen, dat komt vaak juist andersom. Bekijk wat het beste bij je past, of stuur me gewoon een berichtje als je eerst nog even kennis wil maken.